Ilusioz mendiaz gozatzen duten emakume aske guztiak bildu nahi ditugu proiektu honetan.

Afrontamos este reto con ilusión y con muchas ganas de motivar a todas aquellas que disfrutan en la montaña desarrollando aquella actividad en la que se sienten libres.

Amets eginez, sentituz, esperientzia berriak bizi eta konpartitzea dugu helburu.


EMAKUMEA ETA MENDIA bultzatzea.


Soñar, sentir, vivir experiencias y compartirlas es uno de los objetivos claves de este club. Pero nuestro verdadero reto es FOMENTAR EL DEPORTE FEMENINO, en donde cada una de nosotras pueda aportar su granito de arena a éste, nuestro club.

neskalatzaileak@gmail.com

609249094 (ANA)

620244691 (IDOIA)

(SOLEDAD)

Mendiaz goza dezagun.

Este es un blog para que disfrutemos de la montaña.

(ikusi bideoa/ver video)

jueves

CLIMBING GIRL PARTY

8 DE MARZO-POLIDEPORTIVO SAKONETA-DIA DE LA MUJER
CLIMBING GIRL PARTY
Por Judith:
(Judith luciendo una bonita camiseta, que con sólo ponertela encadenas.je.je.)
Pues todo empezo un dia entre semana cuando un colega del grupo Bizkaian Eskalatzen me mando por el whasap el cartel de la compe de Sakonetas.....y me entraron ganas de participar.....lo puse en el face para que las chicas se animaran tanto del grupo Bizkaian Eskalatzen y del neskalatzaileak....pero cual fue mi desilusiòn que ni diossssssss decia nadaaaaaaaa........pos me dije....pos voy yooooo solaaaaaa.....ademàs ya me conocia el roco por que mis colegas suelen entrenar allì.......
(Lur, la Conquis... de los blokes o del Aconcagua??)
En esto que Lur me dice que igual ella tambien se anima.....y yo super contentaaaa!!!!! pos vale...las dos mano a mano.............
 
Un dìa una chica del grupo de las neskalatzaileak me manda un mensaje por el face diciendo que a ella le apetece venir.......pos encantada chica.......Zuriñe se llama.......cañera la tiaaaa.....

(Zuri preta que te preta... )
Cuando llega el viernes............despues de trabajar de 6 a 2 de la mañana pillo el coche y pa Leioa que me fui.......llego me como un pintxito una cañita(era pronto todavia).........esperando a Lur y a Zuriñe.......en el mismo bar estaba Esti Kerexeta(la organizadora)......que yo la conocia del face unicamente....y le pregunte aer si era Esti,que era la primera vez que participaba y tal.....y ella super maja me dijo que tranquila que lo iba a pasar bien.......ella se marcho al rato con su equipo a preparar las cosas de la compi......y en esto que llega Zuriñe....nos saludamos y nos hacemos las tipicas preguntas...cuanto llevas escalando,que si tal y cual......jajajajaja....las dos nerviosas.........
Como ya llegaba la hora de la competiciòn y Lur no llegaba.......Zuriñe y yo entramos en el poli.....y en esa aparecen Lur y David...........que nerviosssss......nos miramos las dos y al unisono nos dijimos: pero que hacemos aqui!!!!!!!! jajajajajajaa............
 
 
Nos cambiamos y pal roco.............alli estaban las peques preparadas para darlo todo........nosotras un poco avergonzadas nos acercamos a Esti y le bombardeamos con preguntas.....y como va esto? y que hay que hacer? y cuando empezamos? .......jajajajajaja.......y alli que empezamos las tres.......
Llega un amigo del grupo Bizkaian eskalatzen , Angel.... para animarnos y vernos........ y le encasqueto la maquina de sacar fotos......
 

Nada màs empezar con los bloques .... Lur y yo nos empezamos a picarrrrrr..........jajajjajaaj.....que buena.......si una es cabezota la otra màs............Zuriñe lo mismo.........empezamos a las 5 de la tarde con las peques....jajajajaja hay futuroooo....vaya caña que tienen las enanassss...........lo estabamos pasando tan bien que ni nos dimos cuenta de la hora.......estuvimos dandole hasta casi las ocho de la tardeeeeee....................

(A Judith lo mismo le da en vertical que en horizontal, la cuestión es pretar)
Conocimos a otra chica que estuvo todo el rato haciendo los bloques con nosotras.. Oihana. Muu maja.
Y lo mejor fue cuando vinieron a vernos Iñaki(neskalatzaileak), Eneko y Marta(bizkaian eskalatzen)....màs Angel y David que estuvieron aguantando nuestros gritos y juramentos mientras nos sacaban fotosssssssss...........jajjajaajajaaa..............
Una experiencia muy bonita.........lo pasamos genial...........todas ganamosssssss por participar......a Lur le toco un grigri y a Zuriñe un gorro Ternua.............y nos regalaron una camiseta......

Despues todos juntos a tomar unos tragossssssssssss............ ooooouuuuyyyeeeeeeeaaaaaa.....

Espero que el año que viene se animen màs chicasssssssss por que merece la penaaaaaaaa.........



domingo

CORREDOR NW PICO DEL AGUILA MD inf

 
PICO DEL AGUILA ( 1972 metros )
POR SU CORREDOR NOROESTE (270m MD inf)
Aquí el croquis de la vía. Nosotras lo encontramos mas fácil por la cantidad de nieve.
El sábado pasado Blanca, María y yo quedamos en Candanchú para intentar al día siguiente el Corredor del Aguila.
Nuestro hotel 5 estrellas.
Teníamos dudas del estado de la nieve ya que esa misma semana había estado nevando.

La aproximación la hicimos con nieve polvo hasta la base del corredor por lo que nos costó un poco mas de lo previsto .
El Pico del Aguila, nuestro objetivo por el corredor Noroeste!!
A las 8h estamos a pie de vía y vimos que la nieve estaba bien para progresar. Además el resalte de abajo estaba tapado así que rampa de 45º y para arriba.

Blankita y María al inicio del corredor. A calentar gemelos!
Tipi tapa fuimos avanzando hasta llegar al resalte central que se encontraba tapado con nieve y hielo. Este lo superamos sin cuerda, ya que se encontraba en buenas condiciones.


María pegándole al resalte central.

El día era esplendido, sol, poco viento..
 
Aquí la menda descansando un poquito..
Y así sin darnos cuenta llegamos al final del corredor super contentas. Al final no nos hizo falta las cuerdas.


Saliendo del corredor nos recibe un fantástico día.
Y en 15 minutos nos plantamos en la cumbre!!
Luego tocaba el descenso y teníamos dos opciones : rapelando por el mismo corredor o caminando. Nosotras lo hicimos andando para evitar esta maniobra pero no fué una buena idea. La nieve estaba muy inconsistente y tuvimos algún que otro percance.

Pues nada neskas, animaros que parece que tendremos una larga temporada de corredores. Hasta la próxima!!


viernes

Neskalatzaileak eta Marimendi elkartea, parekotasunaren bila

Berria.info

Emakumeak ere mendien babesean

Mendiko kiroletan, goren-gorenean aritu dira Euskal Herriko emakumeak. Oihana Kortazar, Edurne Pasaban eta Josune Bereziartu dira horren adibide.


Uurte asko eman dituzte Euskal Herriko emakumeek euren ametsak eta nahiak bete ezin. Etxearen eta familiaren zaintza izaten ziren ardura nagusia; aisia eta kirola, ez zeuden emakumeen esku. Gaur egun egoera bestelakoa da, eta Euskal Herriko emakumeak mendiko hainbat jardueratan, esaterako, punta puntako kirolari dira. Mendiaren inguruko jarduera edo kiroletan, oraindik ere, gizonezkoak izaten dira gehien parte hartzen dutenak; hala ere, emakumeak gero eta leku gehiago hartzen ari dira jarduera horietan, eta parte hartzen duten emakumeak nabarmen gehitu da aspaldiko urteetan.

XX. mende hasieran hasi ziren Euskal Herriko mendi elkarteak emakumeei eskubide guztiekin bazkide izateko aukera eskaintzen. Bizkaiko hiriburuko Bilbao Alpine Club izan zen erabaki hori hartzen aurrenetako bat, 1924an. Ondoren, Eibarko Kirol Elkarteak eta Donostiako Fortuna Kirol Elkarteak jarraitu zuten ildo beretik, 1933an eta 1935ean, hurrenez hurren.

Euskal Herriko mendi elkarteetan emakumeek merezi zuten tokia hartzen zuten, baina, Europako Alpeetako herrialdeetan elkarteek ez zuten inolako mugimendurik egin. 1858an Londresen sorturiko Alpin Club historikoak 1974. urtera arte ez zituen emakumeak bazkide modura onartu; antzeko kasua da Suitzako Club Alpin Suisserena; 1979. urtera arte ez zuen bazkide emakumerik onartu.

Hala ere, eta hainbat urte lehenago, emakume bat gainontzekoei aurrea hartu, eta bere pasioa eta afizioa aurrera eraman zituen: 1915. eta 1920. urteen artean, hainbat irtenaldi egin zituen Pilar Larrañaga tolosarrak Pirinioetara, bere senarrarekin batera. Garai haietan, Larrañaga Balaitous (3.144 m) mendiaren gailurrera heldu zela esaten da; horrela izanik, Larrañaga izango litzateke Euskal Herrian 3.000 metrotik gorako mendi bat igotzen aurrenekoa.

Ordutik 30 urte eskasera, 1959an, Euskal Herriko Goi Mendi Taldea sortu zen, Eibarren. Hamazazpi lagunek osatu zuten, horien artean, emakume batek, Loli Lopez Goñik alegia. Santa Barbaran, Eginon eta Amezketan lehen pausoak eman ostean, Mont Blanc (4.810 m) eta Cervino (4.478 m) igo zituen 1958an, Euskal Herriko emakume mendizaleen muga urrunago eramanez.

2010ean, Lopez Goñik berak bere izena duen Euskal Mendi Federazioko emakume alpinistaren saria eman zion Edurne Pasabani, zeina gaur egun goi mendiko zaletasunaren euskal adierazle nagusia den. Alpinista tolosarrak goren-gorenera eraman du emakumeen goi mendiko zaletasuna. 14 zortzimilakoak igotzen historiako lehen emakumea bihurtu zen 2010eko maiatzaren 17an, Shisha Pangmako (8.027 m) gailurrera iritsi zenean. «Nire bizitzaren zati handi bat izan da alpinismoa, eta,

zehatzago, 14 zortzimilakoak igotzeko abentura. Emakume izateak ez dut uste eragin didanik, hein handi batean behintzat; hala ere, beti entzun behar izan ditut gutxiesten nauten komentarioak», adierazi du Pasabanek. Horiei muzin egin eta aurrera jarraitzea da Pasabanek erabilitako taktika. «Emakume izanagatik gehiago demostratu behar izan dut zenbaitzuetan, baina ez askotan. Zerbait lortu nahi duenak berdin-berdin erakutsi behar du egiteko gai dela, gizonezkoa edo emakumezkoa izan», esan du mendizale tolosarrak. Bederatzi urtez eskaini zituen Pasabanek bere indar guztiak 14 zortzimilakoak igotzeko helburua lortzeko. Lehena, Everest (8.848 m) izan zen, 2001eko maiatzean. Ordutik, urtez urte joan zen Himalayako gailur garaienetako bat konkistatzen, hamalauetara igo arte. «Hasiera batean, babesle eta diru laguntzak lortzeko emakume izateak nolabait baldintzatu ninduela esan dezaket, baina, azkenean, babesleek alpinistan sinistu behar dute, eta aurrera eramango duen abenturan», azaldu du.

Mendian ez da soilik alpinismoa praktikatzen, ordea. Pasaban izan da euskal goi-mendizaletasunaren adierazle nagusia, eta Josune Bereziartuk, berriz, antzeko papera izan du kirol eskaladan. Urte asko pasatu ditu zailtasunaren erreferentzia izaten. Lorpen handiena 2002an erdietsi zuen, emakumeen zailtasun maila bederatzigarren dimentsiora eramanez. «9a zailtasuneko Baing de Sang bidea eskalatzea lortu nuenean, bai gizon eta bai emakumeentzat zailtasun horretara iristeko aukerak zeudela erakusteko adibide izan nintzela esango nuke», esan du Lazkaoko eskalatzaileak.

Kirol eskalada gaztea dela esan daiteke, eta, horregatik, nahiko kontzientzia errotua izan du emakume eta gizonezkoen parekotasunean. «Kirol eskalada modernoa eta nahiko liberala dela esango nuke. Nirekin eskalatu duten gizon eta emakumeak talde izan gara beti, eskalatzaileen taldea, ez eskalatzaile emakume eta eskalatzaile gizonezkoz osaturiko taldea», argitu du Bereziartuk. Gaur egun, emakumeen eta gizonezkoen artean dagoen zailtasun mailaren desberdintasuna, pertsona karismadun baten faltari egozten dio Lazkaokoak. «Nire garaian gizonezkoek Wolfang Gullich erreferentzia zuten bezala, emakumezkook Catherine Destivelle edo Lynn Hill geneuzkan; gaur egun, horrelako pertsona baten falta sumatzen dut», adierazi du.

2002an erdietsitako lorpenari beste koska bat gehitu zion 2005eko udaberrian, Bimbaluna bidea eginez, 9a/+ zailtasunekoa. Bereziartu, hala ere, beste eskalada mota batzuetan ere jardun izan du; hala, 2004an Yeah Man bidearen lehen igoera egitea lortu zuen, Rikardo Otegirekin batera, Alpeetako Gastlos mendizerran, 300 metroko garaiera eta 8b+ zailtasuna duen hormatzarra. «Emakume izateagatik ez dago oztoporik eskaladan, norberak bere buruari jartzen dizkionak izaten dira gehienbat», esan du .

Alpinismoa eta eskalada baino gazteagoa den mendiko beste modalitate bat mendi lasterketak dira. Horretan ere Euskal Herriko emakumeak goren-gorenera iritsi dira; adibide argiena, Oihana Kortazar da, Elgetako korrikalaria. Skyrunning World Series-etako txapeldun izan zen 2011n, haurdunaldia izan zuenetik urtebetera. «Nire kirol ibilbidean emakume izateak nolabait baldintzatu banau, amatasunagatik izan da. Kirol arloan berdintasuna nagusi da mendi lasterketatan; ez dut inoiz emakume izateagatik gutxietsita sentiarazi ziezadakeen egoerarik bizi izan», azaldu du Kortazarrek. Emakumeen parte hartzea gora doa lasterketen munduan ere, eta sailkapen nagusietan geroz eta emakume gehiago aurki daitezke goiko postuetan. «Gizonezkoen kopuruarekin alderatuta, nabarmen gutxiago gara oraindik ere, baina gero eta emakume gehiago gara, eta mailak ere nabarmen egin du gora azken urteetan», azaldu du korrikalariak.


Neskalatzaileak eta Marimendi elkartea, parekotasunaren bila

Marimendikoek alpinismora bideratzen dituzte ekintzak; Neskalatzaileek, berriz, kirol eskaladara

O. Iribarren
(Nahia - neskalatzaile txikia, orientazioa ikasten)
Mendian eta mendiak inguratzen dituen jardueretan gizonen eta emakumeen arteko parekotasuna lortzen saiatzen dira Marimendi eta Neskalatzaileak elkarteak. Urteak daramatzate parekotasunaren aldarria egiten hainbat jardueraren bitartez. Marimendikoek alpinismora bideratutako ekintzak egiten dituzte, eta Neskalatzaileak taldekoek, berriz, eskalada eta orientazioa lantzen dituzte batik bat.

2005ean sortu zen Marimendi elkartea, eta gaur egun 35 kide inguruk osatzen dute; guztiak euskaldunak, 40 urtetik gorakoak eta mendizaleak. «Alpeetan geundela, gizonen eta emakumeen arteko desproportzioaz jabetu ginen, eta horren inguruan zerbait egiteko beharra nabaritu genuen», adierazi du Marian Arinek, Marimendi elkarteko kideak. Euskal Herriko mendietan gizon-emakume proportzioa dezente mantentzen da; Pirinioetan, berriz, kopuruak aldentzen hasten ditela uste dute; Alpeetan, zeresanik ez.

Mont Blancera eta Elbrus Europako mendi garaienera egindako igoerak dira, orain arte, elkarteak egindako jarduera aipagarrienak.

Neskalatzaileak elkarteak, berriz, «ilusioz mendiaz gozatzen duten emakume aske guztiak» bildu nahi ditu. Ingurukoak elkartzeko asmoz sortu zuten elkarteak uste baino oihartzun handiagoa izan du, ordea; Sevillako eta Zaragozako (Espainia) bazkideak izateraino. «Asmoa dena delakoa ere, emakume mendizale guztiak animatzen ditugu biziko ditugun esperientziez gozatzera», adierazi du Idoia Rubial elkarteko kideak.




jueves

CASTROVALNERA


NESKIATZAILEAK CASTROVALNERAN

San Lorenzon bildutako dantzari taldea elkartu ginen egin berriz ere aurreko igandean Castrovalneran (Burgos), neguko mendizaletasunean trebatzeko asmoz. Oraingoan tramankulu berriak gehitu genituen gure mendigo kit-era, raketak batzuek eta eskiak besteek, ez dakit kranpoi eta pioletekin dantzatzeko ikastaroa aprobatu genuelako edo hain justu ere penkatu genuelako…

Topagunea, Espinosa herriko El esquí taberna. Mendizaleak aurkituko genituelakoan sartu ginen kafe hartzera eta, behin barruan, zalantzak. Kubata eskatzekotan egon ginen, mendia baino gaua nahiago duten “eskiatzaileen” artean.

Kafe hartuta, errepidean gora. Furgonetak bide bazterrean aparkatu eta prestaketekin hasi ginen: fokak, bastoiak, botak, etab. Batzuentzat tramite erreza zen, ohituragatik alegia, beste batzuei aldiz materiala pilatu egiten zitzaigun!!

Behin martxan jarrita, paisaiak aho beterik utzi gintuen, elurrak erabat estaltzen baitzituen bide guztiak. Eguzkiak gogoz jotzen zuen gainera, aukera ona argazki ezin hobeak ateratzeko, baita aurreko eguneko alkohola izerditzeko.
 
Raketeroek eskiatzaileei aurrea hartu ziguten aldapan gora. Gu bitartean mantso-mantso eskiak irristatzen, vuelta Maria praktikatzen (zergaitik Maria eta ez Farruquito? takoi kolpea ezinbestekoa da!), eta korredorean nola demontre hain taula luzeak sartuko ote ziren pentsatzen!!


Pausoz pauso, bueltak onak zein traketsak eginez, tontorra egin genuen eta berriz ere gure taldekideekin topatu ginen (haiek tripa beteta, ordea, denbora luzea baitzeramaten hortikan). Baina zailena ez zen oraindik pasatu, jeistea tokatzen zitzaigun!!
 

Castrovalnerako tontorratik beste batera pasatu (aldrebeskeriaz baten batek, eskiak eta bastoiak eskuan, non sostengatu jakin gabe) eta handik gure bidea izango zen tutuaren bila joan ginen. Fokak kendu, eskiak lotu eta begiratzen ere ausartzen ez ginen maldara aurre egin genion. Jeitsieran noski ipurdi-buelta eta buruz-bota teknikak ez ziren faltatu!!
 
 Hortan ari ginela, gora begira eta gure lagun raketeroak ikusi genituen urrutian, bidea galduta, beste leku batetik jeisten. Gerora azalduko ziguten “Tubo nº 1” esaten zuen kartel argiduna ikusi ez zutela… Hori bai, Burgoserako buelta osoa egitetik gertu egon ziren!
Arratsaldeko sargorearekin egin genituen furgonetarako azkenengo metroak, mingaina kanpoan, hankak minduta, humore azken erreserbak agortzen... Goizean gure Campo Base izandakoa Txiki Park bilakatu egin zitzaigun eta bertan oraindik ere azkenengo oztopo bat gainditu behar izan genuen: Guardia Zibila. ¿Hablais castellano? galdetuz, furgoneta kentzeko agindu zigun. Eskerrak errezetarik utzi ez zutela!! Delitutik libre, herrira jeitsi ginen eta goizean edan ez genituen ardo eta garagardoekin eztarriak eta humorea freskatu egin genituen.

miércoles

GIRL PARTY 2013- 8 DE MARZO

GIRL PARTY 2013 - 8 DE MARZO
Más infor clika aqui.
Como el año pasado Esti Kerexeta ha organizado un encuentro popular en forma de compe de blokes.
Que decir que el ambiente estará garantizado y que es increible ver a las más peques apretar y pasarselo bien entre bloque y bloque.
En 2012, acudimos varias de nosotras y no podemos más que afirmar el exito que tuvo este Girl Party organizado en este día tan especial 8 de marzo, asi que os ANIMO  a participar en este encuentro.
 

lunes

LILATON 2013-3 DE MARZO


LILATOIA

Urteroko zita jarraituz, aurten ere neskalatzaileak taldeko kideok lilatoian parte hartu dugu. Aurtengoa 24. Lilatoia izan da eta 3000 emakume atera gara irteera puntutik, korrika zein irristagarriekin.

Dakizuen bezala, lilatoia emakumea eta kirola bultzatzeko ekimen bezela sortu zen eta lehenengo urtetik hona izugarria izan da urteetan zehar ekimen honek lortu duen indar eta arrakasta.

Eguzkia lagun parte hartzaileez gain jende andana bildu da ibilbide guztian zehar, txaloz, oihuz eta tanbor hotsez korrikalariok animatuaz.

Egun polita izan da gaurkoa, goizean goiz bakoitza bere herritik aterata, ( Mutriku, Azpeitxi, Berritxu….) 10:30etan egin dugu zita bulebarreko erlojuan. Bertan dortsalak eta txipa jarri eta beroketa saioa izan dugu denok elkarrekin, jai giroan. Ondoren irteera puntuan jarri, lilatoiko soinu banda entzunaz ( una odisea en el espacio, 2001eko filamarena) barruak berotu, txalo eta irrintzi batzuk eta aurrera, 5Km-ak aurretik, gozatzeko….

Helmugara iristean poza nagusi, dutxa bero bat eta zer hobeto indarrak berreskuratzeko alde zaharreko pintxo poteoa baino.

Egun polit bat igarotzeko aukera bikaina benetan, beraz aurten izan ez zareten guztiok animatzen zaituztegu ekimen honetan parte hartzera, pixkat entrenatu (edo gabe) eta gogoa jarrita erraz egiten baita ibilbidea.

ZORIONAK PARTE HARTZAILE GUZTIOI ETA AURRERA EMAKUME KIROLARIAK!!!!

GORA EMAKUMEON BORROKA!!!!



Maider Mutriku eta Amaia Berritxu.

domingo

J.E.FARRENY - SANT LLORENÇ DEL MONTGAI

J.E.FARRENY 130m A1eV+ -PARED DE L´OS- SANT LLORENÇ DEL MONTGAI
Cuando anuncian alerta naranja en el norte sólo nos cabe en la cabeza el micro-clima de Sant Llorenç, asi que mochilas y carretera y manta. Esta vez compartimos cordada con Santi Llop al que hacía tiempo que no veíamos.
(Reseña del Luichy, en el ultimo largo le falta marcar al principio un bolt)
La Farreny cuenta con 6 largos con lo que repartimos dos para cada un@.
Comienza Santi con un L1 un pelín sucio y con un frio infernal que le hace escalar con los guantes puestos.
Se trata de un largo muy cortito y en el que hay un paso de matojo-tracción.
L2: Sigue Santi con un primer paso de plaquita para acceder al desplome de Ae. Otro largo super cortito. Se podrían empalmar ambos.
(Santi en el comienzo del Ae)
Los dos siguientes largos son para Ana: L3 sencillo con una fisurita al principio para realizar una travesia hacia la dcha. protegido con un parabolt. La roca se torna en color naranja y a coger con delicadeza, depositandonos en la reunión. La reu se encuentra en una especie de Feixa muy cómoda con vistas al embalse.
El L4 es muy bueno; comieza con una travesía hacia la dcha. para acceder a un muro un poco desplomado de 6b+/Ao  en el que hay que apretar con ganas.
 (Apretando....)
 
(y....acerando...)
Dos últimos para la rubi: L5 es el largo clave de esta vía. Se trata de un muro super bien chapado que nos deja debajo de una fisura que en bavaresa nos deposita en la reu , con un pasito interesante.
La cuestión es que el parabolt se encuentra a la izq. de la fisura y el paso para liberar queda un tanto raro, por lo que la rubi decidió emplazar el C3 en la fisu de la dcha. y deschapar el bolt. Unos espectaculares pasos de bavaresa la depositaron en la reu de la izq. Toda una machine!!!
A nuestra izq. hay una cordada de tres y.... quienes son??? Pues nada más que Luichy, Chavi y Jorge (o como nosotras le conocemos Gorka Sentencias)
El L6 es una fisura ancha a su comienza protegida con un parabolt. Se llega a unos bloques y de aqui a la reu. Muy disfrutón
Una vía para disfrutar y en la que se pueden empalmar los largos, L1+L2 y L3+L4.